«Φιλαθλητική» αλητεία

Η ασυλία και η ατιμωρισία ενθαρρύνει τα φαινόμενα βίας και χουλιγκανισμού, που τα τελευταία χρόνια επεκτείνονται κι εκτός των χώρων άθλησης.

Πάντοτε μου προξενεί θλίψη και κατάπληξη ο φανατισμός με τον οποίον υπερασπίζονται τα ποδοσφαιρικά “πιστεύω“ τους αρκετοί συμπολίτες μας, λησμονώντας ότι οι ποδοσφαιρικές ομάδες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η ταύτιση με αυτές τις “αθλητικές“ επιχειρήσεις μαρτυρά σοβαρά συναισθηματικά κενά, μαζί με έλλειψη προτεραιοτήτων και ιδανικών. Πρόκειται, μάλλον για ζωές που αναζητούν νοηματοδότηση δια του ανώνυμου γηπεδικού κρετινισμού.
Οι “σύνδεσμοι φιλάθλων“ είναι, συνήθως, μαζώξεις εγκληματιών και ολιγοφρενών τραμπούκων που χρησιμοποιούνται από τους επιχειρηματίες του επαγγελματικού “αθλητισμού“ ως μοχλός πίεσης προς την Πολιτεία, η οποία τους επιδοτεί, τους χαρίζει χρέη, τους χτίζει γήπεδα κ.λπ. Με την σειρά τους οι επιχειρηματίες του επιδοτούμενου αθλητισμού ελέγχουν Μ.Μ.Ε. και επιπλέον δημιουργούν και χρηματοδοτούν ποικιλοτρόπως τις ενώσεις φιλάθλων -πολλοί εκ των οποίων έχουν εργασιακή εξάρτηση από τους επιχειρηματίες που τους σιτίζουν στα διάφορα μαγαζιά τους.
Η ασυλία και η ατιμωρισία αυτών των ανθρώπων ενθαρρύνει τα φαινόμενα βίας και χουλιγκανισμού, που τα τελευταία χρόνια επεκτείνονται κι εκτός των χώρων άθλησης.
Ο πολιτικός κόσμος διστάζει να τα βάλει με τα οργανωμένα επιχειρηματικά συμφέροντα που λυμαίνονται και τον χώρο του αθλητισμού, φοβούμενος το εκλογικό του μέλλον. Όσο όμως απουσιάζει η πολιτική βούληση να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα, αυτό θα πολλαπλασιάζεται, θέτοντας σε ομηρεία όχι μόνο τον αθλητισμό αλλά και ολόκληρη την κοινωνία, που θα συνεχίσει να εκτονώνει την σύγχισή της ανοίγοντας τα κεφάλια των γηπεδικών αντιπάλων της. Ή -ακόμα χειρότερα- παρακολουθώντας από τηλεοράσεως το άνοιγμά τους.