Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΛΗΣΤΟΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ ΠΟΥ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΟΥΣ ΤΟΝ… ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ

Τελικά, το… παιδί μίλησε! Ο έως τώρα αμίλητος κόκκινος ληστοτρομοκράτης Σταμπούλος, απέστειλε κατεβατό στη γνωστή παρακρατική ιστοσελίδα του Σόρος και CIA, στο οποίο αυτοθαυμάζεται για τον… ηρωισμό και την… επαναστατικότητά του. Πάρτε μια γεύση:


«Προς το παρόν, βρίσκομαι αιχμάλωτος στα χέρια των υπηρετών του κεφαλαίου, η καρδιά μου όμως παραμένει στο στρατόπεδο της επανάστασης. Την 1-10-2014 , με συλλαμβάνουν και οδηγούμαι με κουκούλα στο κεφάλι στον ανακριτικό θάλαμο της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Από τις 17.00 έως τις 1.00 τη νύχτα, ένα τσούρμο κουκουλοφόροι -και ενώ είμαι δεμένος πισθάγκωνα- μου αποσπούν με τη βία DNA, αποτυπώματα και με φωτογραφίζουν (προσπαθούν) εν μέσω ειρωνειών , κεφαλοκλειδωμάτων,στραμπουληγμάτων, ξύλου και απειλών για ηλεκτροσόκ, θεωρώντας ότι έτσι θα συνεργαστώ. Στις 1.00 τη νύχτα, βλέπω τους πρώτους ξεκουκούλωτους που μου ανακοινώνουν ότι κατηγορούμαι για τρομοκρατία. Ως τις 5.30 τα ξημερώματα , παραμένω σε ένα 1 Χ 3 κελί , δεμένος πάντα πισθάγκωνα με τις χειροπέδες. Την επόμενη μέρα γίνονται πάλι προσπάθειες να με φωτογραφίσουν.

Η στάση του Κράτους προς εμάς , ήπια ή σκληρή -αυτό είναι πάντα σχετικό- δεν μπορεί ποτέ να μας κάμψει, όσο έχουμε συνείδηση της υπευθυνότητας που απορρέει από τη θέση μας ως αναρχικοί , στις στιγμές της δοκιμασίας.

Γιατί οι δύσκολες στιγμές στον αγώνα είναι αυτές που ατσαλώνουν τη συνείδηση. Γιατί σε αυτές τις περιστάσεις ο κάθε ένας από μας είναι ο θεματοφύλακας των ιδανικών της κοινωνίας που πολεμάμε να φτιάξουμε. Κράτησα αρνητική στάση απέναντι στις αξιώσεις των κρατικών λακέδων να αποσπάσουν στοιχεία μου για δυο λόγους. Πρώτο, για λόγους αξιακούς , καθώς θεωρώ ότι υποχρέωση κάθε αναρχικού επαναστάτη είναι να μη δίνει ούτε χιλιοστό εδάφους στον ταξικό εχθρό . Και δεύτερο γιατί, αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα της υπόθεσης που μου προσάπτουν, θέλησα να προστατέψω συντροφικό και φιλικό περιβάλλον από τα κοράκια που με κρατάνε. Όσο λοιπόν οι Κλουζώ δεν έβρισκαν το όνομα, δεν ήμουν διατεθειμένος με τίποτε να τους το δώσω. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δυο μέρες μετά τη σύλληψη, η αστυνομία έχει βρει «επιτέλους» το όνομά μου. Το τι έκανα, ποιος είμαι και γιατί βρισκόμουν εκεί που με συνέλαβαν δεν είναι υπόθεση της αστυνομίας και των εισαγγελέων αλλά δική μου. Επομένως, δεν έχω να απολογηθώ στους φύλακες της αστικής νομιμότητας, αλλά μόνο στο επαναστατικό κίνημα, τους συντρόφους και τον λαό που επιλέγει να μη ζήσει σα ραγιάς».

Δύο σύντομες παρατηρήσεις:

1ον) Αλήθεια, πως μπόρεσε ο… παλικαράς να στείλει το παραπάνω μήνυμα στα συντρόφια;

2ον) Τα ίδια έλεγαν και τα τσογλανάκια Βορείων Προαστίων, μέχρι την ώρα της δίκης τους. Όταν μπήκαν στο… ναό της «αστικής νομιμότητας» ξέχασαν την… επανάσταση κι έγιναν… κυρίες. Και οι θεματοφύλακες της «αστικής νομιμότητας» τους αντάμειψαν, αθωώνοντάς τους από την κύρια κατηγορία (περί τρομοκρατίας) και μια σειρά από άλλες σοβαρές κατηγορίες… Με τέτοια δεδομένα, ο καθένας μπορεί να παριστάνει –εκ του ασφαλούς- τον… επαναστάτη.