«Μην ξεχνάτε ότι είμαι Αθηναίος. Γεννήθηκα στον Πειραιά, αλλά τα χρόνια μου τα πέρασα όλα στην Αθήνα και αισθάνομαι πολύ χαρά με την πρόοδο των Αθηνών. » δήλωσε -μεταξύ άλλων- ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιος, μιλώντας στον ΑΘΗΝΑ 9.84 και στη Νόνη Καραγιάννη. Ο κ Αναστάσιος αναφέρθηκε στην εκπαίδευση και μοιράστηκε μνήμες για τις παρέες του ,στο ιστορικό Β Γυμνάσιο στην πλατεία Βικτωρίας.*Για την επαναλειτουργία του Β Γυμνασίου, μαθητής του οποίου υπήρξε και ο ίδιος.
«Σε λίγο καιρό συμπληρώνονται 70 χρόνια από τότε που αφήσαμε το σχολείο, το οποίο πολύ αγαπήσαμε. Για πολλούς από τους ακροατές σας είναι δύσκολο να καταλάβουν τι είχαμε νοιώσει όταν πρωτομπήκαμε σε αυτό. Ηταν στα χρόνια της Κατοχής όταν άρχισε να επαναλειτουργεί , στην αρχή στην Κυψέλη όπου και μέναμε , αργότερα σε μία αποθήκη μπακαλιάρου, κοντά στο σταθμό Λαρίσης. Οταν μας είπαν ότι επιτέλους θα πάμε σε ένα κανονικό κτίριο, ένα κανονικό σχολείο, η χαρά μας ήταν πολύ μεγάλη. Εκείνη την εποχή ήταν οκτατάξιο και περάσαμε εκεί, την 6η , την 7η και την 8η τάξη. Ηταν μια πραγματικά εξαιρετική συντροφιά συμμαθητών .
Τότε, δεν είχαμε τις πολυτέλειες που διαθέτουν σήμερα τα παιδιά. Σκεφθείτε ότι κατεβαίναμε από την πλατεία Κυψέλης όπου μέναμε, περπατώντας επί τρία τέταρτα της ώρας για να φτάσουμε στο σχολείο μας και άλλο τόσο για την επιστροφή. Ηταν μία ευλογημένη περίοδος.»
Δημοσιογράφος: Μπορεί Μακαριώτατε να μην είχατε τότε πολυτέλειες, όπως είπατε, αλλά είχατε μια μεγάλη συντροφιά, το μεράκι για γνώση , φαντάζομαι και τις μεγάλες φιλίες, εκείνα τα σημαντικά και κρίσιμα χρόνια για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού.Είναι πολύ σημαντικό πράγμα ο φίλος για ένα παιδί.
Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας: « Η όλη ατμόσφαιρα ήταν τότε ατμόσφαιρα προσδοκίας.Τις χρονιές 1943, 1944, 1945 και 46, ονειρευόμασταν μια νέα εποχή, μια κοινωνία αγάπης, ελευθερίας, δικαιοσύνης. Είχαμε λοιπόν μια μεγάλη αναζήτηση. Μαζί με τα μαθήματα που είχαμε, τα συζητούσαμε και αυτά μεταξύ μας. Αλλοι είχαν προσανατολιστεί σε άλλες κατευθύνσεις. Μερικοί από εμάς είχαμε πιστέψει απόλυτα ότι αυτός ο νέος κόσμος ελευθερίας χρειαζόταν να είναι και κόσμος αγάπης, συγκινηθήκαμε περισσότερο από το Χριστιανικό μήνυμα. Ολοι όμως,ακόμα και άν διαφωνούσαμε, είμασταν πραγματικά φίλοι σε μια κοινή αναζήτηση και από εκείνη την τάξη υπήρξαν εξαιρετικοί άνθρωποι, που διέπρεψαν στη συνέχεια.»
Δημοσιογράφος: Ποιοί από τους απόφοιτους του Β Γυμνασίου αρρένων, ήταν η παρέα, η συντροφιά σας:
Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας: «Από τη δική σας δημοσιογραφική οικογένεια, θα θυμόσαστε ίσως τον Γεώργιο Βενιζέλο, ήταν σημαιοφόρος και εγώ παραστάτης, τον χάσαμε πριν από λίγο καιρό. Ηταν ακόμη ο Μάκης Δαγτόγλου καθηγητής στο Παν/μιο Χαιδελβέργης, στην Αγγλία και μετά και εδώ, φίλος ήταν και ο Πάνος Μακρής που εξακολουθεί να παραμένει ανθηρότατος, άλλοι έγιναν πρέσβεις κλπ. Ξέρετε, είχαμε το πλεονέκτημα τότε να μην είμαστε κολλημένοι στη δική μας την τάξη, στο τμήμα μας, βλέπαμε όλο το σχολείο. Είχαμε φιλίες με τους αργότερα καθηγητές Μαρκαντώνηδες..Θυμάμαι με νοσταλγία εκείνα τα χρόνια.»
Δημοσιογράφος:Μακαριώτατε δώστε μας μια εικόνα για το πώς ήταν τότε η πλατεία Βικτωρίας..
Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας: «Ηταν λίγο πιό πολυτελής από σήμερα. Για εμάς που κατεβαίναμε από την Κυψέλη, ήταν ένας κεντρικός χώρος, πάρα πολύ όμορφος. Δεν ζήσαμε τα φαινόμενα που ακούω ότι υπάρχουν τώρα. Ηταν η μέση και προς τα επάνω, κοινωνική τάξη, αλλά ταυτόχρονα πολλοί μαθητές προερχόντουσαν από απλές, μεσαίες οικογένειες. Είχαμε πάντα μια ζωντάνια …Θυμάμαι ένα περιστατικό, που συχνά αναφέρει ο φίλος μου ο Πάνος Μακρής. Η τάξη μας ήταν ανήσυχη. Μια ημέρα λοιπόν, είχαμε έναν σπουδαίο φιλόλογο τον Ηλία Μποροβίλη και όλοι φωνάζαμε , σηκωμένοι στα θρανία, οπότε εκείνος λέει:«Φαίνεται έκανα λάθος, δεν είναι αυτή η δική μου τάξη» και διακριτικά έφυγε. Μας έπιασε όλους λοιπόν μια στενοχώρια και θέλαμε να βρούμε ένα τρόπο να επικοινωνήσουμε πάλι μαζί του. Πρότεινα λοιπόν και συμφωνήσαμε άπαντες να δώσουμε ένα μικρό ποσό, αγοράσαμε μια πολύ ωραία γλάστρα και το απόγευμα μια αντιπροσωπεία πήγε στο σπίτι του στην Κυψέλη και του είπαμε ότι λυπηθήκαμε που τον πικράναμε. Εκφράσαμε την πραγματική μας αγάπη και το σεβασμό μας στο πρόσωπό του, ζητώντας συγγνώμην για το άτυχο γεγονός. Αντιλαμβάνεστε τη συγκίνηση την ώρα εκείνη του καθηγητή μας και την ατμόσφαιρα στην τάξη την επομένη…. Υπήρχε μια λεπτότητα στον τρόπο που αντιμετωπίζαμε ο ένας τον άλλον, αλλά και τους καθηγητές μας, που ήταν διακεκριμένοι άνθρωποι.. Να πώ και κάτι .. εμείς τότε θεωρούσαμε μειονέκτημα για τα παιδιά να πηγαίνουν σε ιδιωτικά σχολεία.Θεωρούσαμε ότι δεν τα κατάφερναν γατί ήταν αυστηρά και γιαυτό κατέληγαν στα ιδιωτικά . Ηταν αλλιώτικη νοοτροπία .»
Δημοσιογράφος :Υπήρχε τότε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τους εκπαιδευτικούς
Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας:« Προφανώς όχι με όλους.Υπήρχαν πολλοί με μεγάλη μόρφωση και ευαισθησία, που ερχόντουσαν πάντοτε στην τάξη καλοντυμένοι, σαν να πήγαιναν σε δεξίωση. Ποτέ ατημέλητοι και πάντα πολύ προσεκτικοί, ακόμα και στις παρατηρήσεις που έκαναν και εμείς με το δικό μας τρόπο εκφράζαμε το σεβασμό μας. Απαντώντας στο ερώτημα το αν θα ήθελε να δεί ,τώρα το σχολείο του, ο κ Αναστάσιος διαβεβαίωσε ότι μέχρι το τέλος του 2016 θα έρθει στην Αθήνα , επισημαίνοντας ωστόσο, ότι κατά καιρούς και παρά τις υποχρεώσεις του, βρίσκει χρόνο να την επισκέπτεται ιγκόγνιτο. Μάλιστα ανέφερε ότι είναι μέλος του συλλόγου – αποφοίτων του ιστορικού Β Γυμνασίου.
«Εξέπεμπε ένα δυναμισμό αυτός ο χώρος. Υπήρχε ένας συναγωνισμός, μια άμιλλα σε υψηλή ποιότητα ,αλλά ταυτόχρονα με αγάπη και αλληλοσεβασμό. »
*Για το κλίμα της εποχής.
«Δεν ήταν μια αναμονή ότι κάτι θα έρθει από μόνο του. Ηταν μια αίσθηση ευθύνης για το ότι πρέπει, οφείλουμε να συμβάλλουμε και εμείς για να έρθει αυτό το κάτι. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό, όχι μια παθητική αναμονή. Η αίσθηση ότι πρέπει να αγωνιστούμε για να έρθει. Νομίζω οι εμπειρίες αυτής της εφηβικής ηλικίας, η οποία βεβαίως είχε επηρρεαστεί όχι μόνον από το σχολείο, αλλά από μια γενικότερη αύρα , μιαν ατμόσφαιρα ενθουσιασμού και μέσα στην Εκκλησία με τα κατηχητικά σχολεία , τις χριστιανικές μαθητικές ομάδες, υπήρχε μια αναζήτηση για κάτι ουσιαστικό .Θυμάμαι μια απλή παιδική μου προσευχή που έλεγε..Θεέ μου ελευθέρωνέ με από τον ευατό μου και δίνε με στον εαυτόν σου. Ηταν μια αναζήτηση , μια λαχτάρα για κάτι ουσιαστικό.»
Δημοσιογράφος: Μακαριώτατε, δεν ξέρω πόσο μπορώ να μεταφέρω τη συγκίνηση που νοιώθω ακούγοντάς σας, την πολύ μεγάλη τιμή για τον σταθμό της πόλης που σας ακούσαμε ..
Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας: «Μην ξεχνάτε ότι είμαι Αθηναίος, γεννήθηκα στον Πειραιά, αλλά τα χρόνια μου τα πέρασα όλα στην Αθήνα και αισθάνομαι πολύ χαρά με την πρόοδο των Αθηνών.
Να πώ και κάτι. Μην συμφιλιωθούμε με την παρακμή. Να ξαναδούμε αυτή τη δύσκολη περίοδο που έχουμε με ελπίδα και να τολμήσουμε να ελπίζουμε .Να αγωνιστούμε για να έρθει να γίνει αυτό το κάτι.»
Δημοσιογράφος: Ηταν χάρμα να σας ακούω.Με συγκινήσατε ,να είστε πάντα καλά και να σας ακούμε Μακαριώτατε .
Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιος: «Εύχομαι καρποφορία στις προσπάθειες του Δημάρχου.»
