Βοήθεια δια του εγκεφαλικού

Αντώνης Παπαγιαννίδης 

Ωραία. Είμαι 90τόσων χρόνων (συγχωρήστε την ασάφεια, κάτι μια φιλαρέσκεια, κάτι η μνήμη που φεύγει...) και ο Κύριος (ή: η ειμαρμένη) απαξίωσε να με καλέσει ακόμη. Οπότε, συνταξιούχος και δικαιούχος σύνταξης του μακαρίτη συζύγου μου, έχω την ευχαρίστηση - όπως χιλιάδες και χιλιάδες άλλων συμπολιτών - να βλέπω μήνα τον μήνα τη φθορά των πόρων ζωής μου, να συλλέγω τα χαράτσια (και να τα εξοφλώ). Μια απλή ζωή, δηλαδή.

Α, ναι, έχω φορτωθεί στον γιο μου (ειλικρινέστερα: στη νύφη μου) για τη διεκπεραίωση των φορολογικών μου. Πάλι καλά που βρέθηκε πριν από δυο-τρία χρόνια μια ανθρώπινη ύπαρξη στον Κώδικα (μαθαίνω έτσι λέγεται η είσοδος στη νέα Δαντική Κόλαση) και έδωσε το εκσυγχρονιστικό εκείνο που λέγεται "κλειδάριθμος" χωρίς αυτοπρόσωπη παρουσία στη φίλτατη Εφορία κι έτσι μου υποβάλλουν τη φορολογική δήλωση. Μια απλή ζωή, είπαμε.

Ωραία και πάλι. Συνέλεγα - δηλαδή συνέλεγαν τα παιδιά μου - τη χαρτούρα, σύνταξη μια, επικουρικό ένα, σύνταξη χηρείας μια, επικουρικό συν ένα άλλο γιατί ο μακαρίτης ήταν και τραπεζικός και ασφαλιστής, τα ‘βαζαν στο περίεργο μηχάνημα, έβγαινε η λυπητερή. Κάτι έχει απομείνει από καταθέσεις - μια απλή ζωή κάτι αφήνει, πάντως άφηνε - οπότε εξοφλώ την εκκαθάρισή μου τακτικά. Φέτος, μου είπαν (ατυχώς δεν χειρίζομαι Twitter, ώστε να επικοινωνώ απευθείας με τον εκσυγχρονιστικότατο, Ευρωπαϊστή/Τροϊκανό κύριο Θεοχάρη, συμπαθητικούλης δείχνει στο γυαλί) ότι όλα τα σχετικά θα τα μάζευε μόνο του το μηχάνημα. Και θα έφτυνε, έτοιμη την πανταχούσα/εκκαθάριση. Περίμενα, περίμενα (δηλαδή: περίμεναν τα παιδιά) σιγά-σιγά άρχισαν να μπαίνουν τα νούμερα. Όμως... κάτι έλειπε. Μια σύνταξη, συν ένα επικουρικό. Προς στιγμή σκέφτηκα μήπως έγιναν τόσο μικρά (ιδίως το ένα) που κάποιος είπε: «ώχου τώρα, παράτα το!». Όμως ήλεγξαν τα παιδιά στην τράπεζα, και τα 100 τόσα ευρώ μπαίνουν ακόμη. Περνούσαν οι μέρες, περνούσαν οι μέρες (ο καλός εκείνος κύριος Θεοχάρης είχε πει μάλιστα ότι τα Ταμεία έχουν «προθεσμία» μέχρι τέλους Απριλίου να γράψουν στο σύστημα τα στοιχεία) αλλά τίποτε. Και ξαφνικά, και ξαφνικά, γέμισε όλη η σελίδα εισοδήματα - και, άνθρωπος της Κατοχής τα ξέρω, να τα περιμένω φόρους! Αντί για πέντε πεδία -έτσι τα λένε, κατά Θεοχάρη- είχαν γεμίσει οκτώ.

Μια απλή επιβεβαίωση έδειχνε ότι... μια σύνταξη και ένα επικουρικό μπήκαν δυο φορές. Αφοπλιστικά, είπα στα παιδιά (ειλικρινέστερα: στη νύφη μου), να τα βγάλουμε, να τα σβήσουμε τα περιττά. Γίνεται, αλλά άμα τα σβήσεις σε προειδοποιεί ότι θα σταματήσει η καταβολή της σύνταξης! (πάλι κάτι από τα παλιά χρόνια, δεκαετία του ΄40, μου θύμισε αυτό). Κατόρθωσα να αγχώσω τα παιδιά, να αναζητήσουν την άκρια. «Φυσικά» το τηλεφωνικό κέντρο που δίνει η ιστοσελίδα του taxisnet δεν ισχύει πλέον, έχει αλλάξει. Επιμονή, εκνευρισμός «κυρία μου, δεν ισχύει αυτό το νούμερο πλέον» - όποιος έχει καθίσει στην ουρά για το δελτίο τα ξέρει αυτά. Όταν μάλιστα επιμένει ο άλλος, ακόμη καλύτερα!

Τελικά «βγήκε η άκρια». Υποψιάζομαι πως κάποιον καλό άνθρωπο θα βρήκαν εκτός τηλεφωνικού κέντρου, και τους/μας είπε: «Μην ανησυχείτε. Κάτι έχει χαλάσει. Κάτι έχει μπλέξει. Θα διορθωθεί». Υποψιάζομαι ότι πρόκειται για δωρεάν βοήθεια σ' εμένα/σ' εμάς: μ' ένα εγκεφαλικό, όλα διορθώνουν. Όχι;

Στοιχηματίζω ότι το «θα διορθώσει» θα καταλήξει σε κάτι πριν τις εκλογές. Άντε μετά να ανεβαίνεις σκαλιά για την κάλπη, άντε να τα κατεβαίνεις...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών