Ο ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

του Χρήστου Χαρίτου*

Βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τον διάλογο Κασιδιάρη - Βορίδη στην Βουλή. Ο Ηλίας Κασιδιάρης εγκάλεσε τον κ. Βορίδη για το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν του στον εθνικιστικό χώρο. Ο κ. Βορίδης απήντησε λέγοντας ότι «μέσα από μία διαδρομή 30 ετών, εγώ εξέλιξα τις ιδέες μου σε διαφορετική κατεύθυνση».

Ο εθνικιστικός χώρος αντιμετώπισε με θυμηδία τις δηλώσεις Βορίδη, λέγοντας ότι «δεν πρόκειται περί εξελίξεως, αλλά περί μεταλλάξεως». Κατ’ αρχάς, να συμφωνήσουμε ότι το να είναι κάποιος εθνικιστής είναι απόρροια ελευθέρας βουλήσεως. Κανείς δεν μας ανάγκασε να γίνουμε εθνικιστές, κανείς δεν μας υποχρέωσε να παραμείνουμε ή να αλλάξουμε. Έτσι, ο Μάκης Βορίδης εντάχθηκε στον εθνικιστικό χώρο το 1983 ως αρχηγός της Νεολαίας ΕΠΕΝ, συνδέθηκε με τον Le Pen και το MSI, έγινε πρόεδρος του Ελληνικού Μετώπου, εκπροσώπησε την εθνικιστική πτέρυγα του ΛΑΟΣ, για να βρεθεί τελικώς το 2012 στην ΝΔ, ομνύοντας πίστη στον «εθνάρχη Καραμανλή».

Προφανώς, εδώ δεν μιλάμε για «εξέλιξη», αλλά για το Big Bang!

Το σημαντικό για εμένα όμως είναι άλλο. Ότι την ίδια στιγμή 500.000 Έλληνες εξέλιξαν πραγματικώς την σκέψη τους, ψηφίζοντας ένα εθνικιστικό κόμμα, ακολουθώντας αντίθετη πορεία από τον κ. Βορίδη. Αυτοί οι Έλληνες συνειδητοποίησαν την ηθική, ιδεολογική και πολιτική χρεωκοπία της Μεταπολιτεύσεως, την ίδια ώρα που ο κ. Βορίδης έβαζε πλάτη στα καταρρέοντα υποστυλώματα του πολιτικού κατεστημένου. Αυτοί οι Έλληνες είδαν κατάματα την φαυλοκρατία του συστήματος, ενώ κάποιοι άλλοι βρήκαν την ευκαιρία να γίνουν αναπόσπαστο τμήμα του.

Στις μεγάλες κοσμογονικές αλλαγές, συντελούνται μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις. Στην Κατοχή, γιγαντώθηκε η κομμουνιστική Αριστερά, καθώς οι αστικές πολιτικές δυνάμεις έκαναν φιλολογικές συζητήσεις και τα στελέχη της 4ης Αυγούστου αποδείχθηκαν πολύ κατώτερα των ιστορικών περιστάσεων. Παραλίγο να ξυπνήσουμε τον Οκτώβριο του 1944 με πρωθυπουργό τον Σιάντο.

Σήμερα ζούμε ανάλογες περιστάσεις. Η διεθνής κηδεμονία αποδέσμευσε το πνεύμα, την θέληση και την ψήφο μεγάλων τμημάτων του ελληνικού λαού. Και αυτοί οι Έλληνες στράφηκαν στην μόνη επιλογή που δεν έχει ρίζες στην σεσηπούσα Μεταπολίτευση, στους εθνικιστές. Θα ρωτήσει κάποιος, έπρεπε να συμβεί αυτό για να αντιληφθούν οι Έλληνες την αδήριτη πραγματικότητα; Δυστυχώς ναι. Αυτή όμως είναι «η τομή στην συνέχεια», που έλεγε ο Γκράμσι. Και μεγαλύτερη «τομή» από τον εθνικισμό δεν μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα.

Γι’ αυτό θα πρέπει να ευγνωμονούμε την «δαρβίνεια εξέλιξη» στην πολιτική που ανέφερε ο κ. Βορίδης. Γιατί επέτρεψε την αφύπνιση της εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων και της συνειδητοποιήσεως του πολιτικού περιβάλλοντος στο οποίο ζούσαν έως τότε. Χάρη σε αυτή την «εξέλιξη», ο κ. Βορίδης βρέθηκε στην «μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη» και 500.000 Έλληνες βρέθηκαν στο Εθνικιστικό Κίνημα. Δεν νομίζετε ότι ο ισολογισμός είναι πλεονασματικός για τις ιδέες μας;

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα για όλους τους εθνικιστές, που δεν «εξέλιξαν την σκέψη τους σε διαφορετική κατεύθυνση»; Πιστεύω την απάντηση δίνουν οι στίχοι του Καβάφη: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις».



* ΠΗΓΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ