Mesospheric Noctilucent Σύννεφα συλλάβει τις πρώτες ακτίνες του ήλιου μιας νέας ημέρας. Αυτός είναι ο πλανήτης μου.
Κοιτάζω στοργικά στην επιφάνεια με την απεριόριστη και όμορφα χρώματα. Πόσες φορές έχω διερευνηθούν τα σύνορά της, όπως η αυγή immortalises καμπύλες της, λάμπει σε ένα απερίγραπτο γαλάζιο Αυτό είναι απόλυτα περιγράφεται από το φως των ιριδίζουσα mesospheric σύννεφα: το χρώμα της άπειρη υπομονή.
Τυλιγμένη στη σιωπή κοιτάζω έξω: Νιώθω καρδιακό παλμό του πλανήτη μας όπως βλέπω το νερό να τρέξει κατά μήκος της ατελείωτες ζωτικής σημασίας φλέβες σε όλη τη γη, τρέφεται και να προστατεύεται από τα σύννεφα που καλύπτουν την επιφάνεια της Γης, όπως τον μανδύα μιας εστιάδα. Αναπνοή του είναι ήρεμη και αιώνια, όπως οι παλίρροιες, αλλά μεγάλο, όπως τα κύματα του ωκεανού. Κατέχει τη δύναμη των ανέμων που σαρώνουν την άμμο από εκατό ερήμους στις κορυφές των χιλίων βουνά σε μια αναπνοή.
Σε λίγες ώρες, όλα αυτά θα είναι μια μνήμη. Διαστημόπλοιο μου είναι ήσυχο και σκοτεινό στην αναμονή, αλλά σύντομα θα μετατραπεί σε ένα δραματικό θέατρο όταν θα επιστρέψουν στη Γη. Ό, τι έχει αρχή πρέπει να έρθει σε ένα τέλος: αυτή η αστάθεια κάνει κάθε εμπειρία μοναδική και πολύτιμη, ακόμη και βατόμουρα.
Προσπαθώ να γεμίσει τα μάτια μου, το μυαλό μου και η καρδιά μου με τις αποχρώσεις χρώματα και αισθήσεις ξέρω ότι οι μνήμες μου θα μαρτυρούν την εμπειρία. Κάτω από μένα στη γη, τα εδάφη συγχώνευσης: τα σύνορα μιας χώρας είναι ανύπαρκτη, όταν τελειώσετε να κοιτάξει κάτω από το εδώ στο Dome. Παρατηρώ τα εδάφη των ανδρών.
Νιώθω πάντα την ακαταμάχητη έλξη του ουρανού και τα αστέρια Όταν κοιτάζω πάνω στη Γη. Ενθαρρύνω το μυαλό μου να χάσει η ίδια στο άπειρο και το άγνωστο. Είναι στη φύση μας, ο Οδυσσέας γονιδίων μας. Παρ 'όλα αυτά, ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη μετά από πολλά ταξίδια: το νησί του πάντα στα όνειρά του. Αν είχα γεννηθεί στο διαστρικό σκοτάδι, αν είχα περάσει όλη μου τη ζωή ταξιδεύει μακριά από τον κόσμο μας, θα ήθελα να κοιτάξουμε πίσω σε φωτεινό μπλε νερά μας και τις διαφορετικές ηπείρους με τον ίδιο θαυμασμό. Κάθε ανατολή και κάθε ηλιοβασίλεμα θα ενσταλάξει την ίδια αίσθηση του δέους. Θα ήθελα να ονειρεύονται ναυάγιο πόδια μου ζεστή άμμο, να αισθάνονται το κρύο αγκαλιά του χιονιού και το χάδι του αλμυρή θάλασσα αεράκι που πνέει προς την γη. Θα αναρωτηθείτε πώς αισθάνεται για να κάνουν μπάνιο στα νερά της, για να απολαύσετε τη ζεστασιά του Ήλιου
Αλλά είμαι τυχερός: Γεννήθηκα εκεί.
Αυτός είναι ο πλανήτης μου. Αυτό είναι το σπίτι μου.
Credits: ESA / NASA
Αυτή η εγγραφή δημοσιεύτηκε στις Λουκά Blog και πινακίδα mesosperic σύννεφα , noctilucent . Σελιδοδείκτης τοpermalink .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
skaleadis