Κατανοώ τι συνέβη στους Βόσνιους. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, αφάνταστα δύσκολο, να προπορεύεται κανείς. Να προπορεύεται, δώδεκα μήνες σερί. Απ’ την πρώτη μέρα. Ακόμη πιο δύσκολο, εάν ο προπορευόμενος είναι και άμαθος, όχι στο να διεκδικεί τόσο, όσο στο να υπερασπίζεται την πρώτη θέση. Απέξω, όλα μοιάζουν εύκολα. Για μπες μέσα, να το κάνεις…
Οι insiders που το ‘χουν ζήσει, το ξέρουν αλλιώς το έργο. Το ξέρουν, σωστά. Ποδοσφαιρικά. Όχι…δημοσιογραφικά. Τα παιδιά στην Εθνική, ιδίως οι παλαιοί που κουβαλάνε τον πλούτο των εμπειριών τους, το περίμεναν (εκτός απ’ το να προσμένουν) αυτό που έπαθε η Βοσνία/Ερζεγοβίνη. Μετά τη Ζένιτσα τον Μάρτιο, η αμφιβολία των δικών μας ήταν εάν οι ίδιοι, η ελληνική ομάδα, θα μπορούσε να πάει με 5/5 νίκες ως το τέλος. Το οποίο επίσης, μόνον απέξω, μόνο με το στόμα, γίνεται εύκολα.
Για τους Βόσνιους, ποτέ δεν αμφέβαλαν. Ότι σε κάποιο μέρος, κάποια στιγμή, με κάποιον τρόπο, θα κάνουν λάθος. Το ίδιο δεν αμφέβαλαν, θυμάμαι, ούτε για την Κροατία στην προηγούμενη διοργάνωση. Η προσωπικότητα δεν αγοράζεται, αποκτάται. Με πάρα, μα πάρα, πολύν κόπο. Σε μεγάλο βάθος χρόνου. Την έχεις ή δεν την έχεις. Αν δεν την έχεις, μπορείς να σκαρφαλώσεις. Αλλά, με το που σκαρφαλώνεις, σε ζώνει ο φόβος της πρωτιάς…
Οι Βόσνιοι, ενώ όλον αυτόν τον καιρό οι Ελληνες νοητικά ήταν κι εξακολουθούν να είναι έτοιμοι για το εναλλακτικό σενάριο των πλέι-οφ του Νοεμβρίου, πράγμα που το ‘χουν ζήσει αφού το ‘χουν κάνει και πριν τέσσερα χρόνια με την Ουκρανία άλλωστε, οι Βόσνιοι λοιπόν, τώρα βιώνουν τη χειρότερη φοβία. Τούτη τη στιγμή, εάν είσαι Βόσνιος διεθνής, με ό,τι έχει γίνει στις προηγούμενες δύο διοργανώσεις, είναι αδύνατον να το εμποδίσεις. Ν’ αποφύγεις τη σκέψη. Το βλέπεις να ξανάρχεται..
Σαν σε κακό όνειρο. Ξεγλιστρά η πρώτη θέση μες απ’ τα χέρια, έπειτα κληρώνεσαι πάλι με την Πορτογαλία, τρίτη σερί φορά φτάνεις…και δεν φτάνεις. Δεν ξέρω, τι θα γίνει. Δεν λέω, ότι θα γίνει. Είμαι, όμως, βέβαιος ότι ήδη η ιδέα τους έχει καταβάλει. Αν δεν τους έχει παραλύσει τον νου. Ας πάνε, πλέον, στη Μπρατισλάβα να το αντιμετωπίσουν. Είναι μέρος του παιγνιδιού, καίριο κομμάτι του παιγνιδιού, να υπερνικάς τον εαυτό σου…
Οι Ελληνες insiders ήξεραν ότι η Βοσνία/Ερζεγοβίνη δεν γινόταν να πάει…τόσο τρένο πια, ως το τέρμα. Άλλοι και άλλοι κάνουν λάθη, αριστερά και δεξιά. Η Γερμανία πέρυσι στο Βερολίνο, από 4-0 ως το 60’, έφερε εκείνο το 4-4 με τη Σουηδία. Η Ρωσία ηττήθηκε στο Μπέλφαστ. Η Πορτογαλία, με τους Βορειοϊρλανδούς έφερε ισοπαλία στο Ντραγκάο. Η Ισπανία, με τους Φινλανδούς, στη Χιχόν. Η Ολλανδία, στο Τάλιν.
Ομάδες ανθρώπων, είναι. Δεν είναι μηχανές. Και θα ‘καναν οι Βόσνιοι, τι; Εννέα νίκες, και την ισοπαλία στον Πειραιά; Από πού κι ως πού; Έχουμε το χούι να βιαζόμαστε. Να βιαζόμαστε στο να κάνουμε τον γάμο, να βιαζόμαστε και στο να φέρνουμε την κηδεία. Τίποτα δεν τελειώνει, αν πραγματικά δεν έχει τελειώσει. Ολ’ αυτά τα χρόνια, αν κάτι λέω πως διδάχθηκα, αυτό είναι το ν’ ακούω τους insiders. Όσο ακούς, μαθαίνεις.
Εννοείται, κι αυτό απ’ τους insiders το ‘χω μάθει, πουθενά δεν φοβόμουν εκ των προτέρων παιγνίδι όσο αυτό στο Λίχτενσταϊν. Αν έχεις ζήσει Βαλέτα, ή Κισινάου, μαθαίνεις να φοβάσαι αυτά, κατ’ εξοχήν, τα παιγνίδια. Πήγε πράγματι, στο Λίχτενσταϊν, περίπου όπως Μάλτα πριν ενάμισι χρόνο. Με 0-0 πολλή ώρα, με εκνευρισμό, με κόκκινη κάρτα, ο Παπασταθόπουλος τότε, ο Χολέβας τώρα, μ’ ένα γκολ in extremis. Τουλάχιστον, τούτη τη φορά, όχι τόσο in extremis όσο τότε.
Και πάλι, ακριβώς όπως κι εκείνη τη νύχτα στη Μάλτα όταν μετά μάθαμε πως η Κροατία ηττήθηκε στην Τιφλίδα, με γκέλα του άμεσου ανταγωνιστή. Η κρίσιμη διασταύρωση. Στις προκριματικές διαδρομές, πάντοτε υπάρχει, πάντοτε έρχεται, η μία κρίσιμη διασταύρωση. Συνήθως, την κρισιμότητα τη συνειδητοποιείς αργότερα.
Είναι η αλληλουχία, η αλληλεπίδραση, των γεγονότων. Μια αλυσίδα. Τον Ιούνιο, μαθαίνοντας την ισοπαλία της Σλοβακίας στο Λίχτενσταϊν, είπα μέσα μου «φτου». Τους ήθελα πιο δυνατούς, πιο…ενδιαφερόμενους τρόπον τινά, τους Σλοβάκους ενόψει αυτών των δύο αγώνων με τη Βοσνία/Ερζεγοβίνη. Δεν υπολόγιζα τότε, τι θα έφερνε η ισοπαλία τους στο Λίχτενσταϊν. Έφερε την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία. Το πληροφορήθηκα λίγον καιρό αργότερα, ένα βράδυ που ξεφύλλιζα ξένες ιστοσελίδες. Τότε, είπα μέσα μου “yes”. Διότι δεν υπάρχει ομάδα στον κόσμο, απ’ την Ισπανία ως το Σαν Μαρίνο που λέει ο λόγος, ν’ αλλάξει ο προπονητής και να μη βγάλει (η ομάδα) αντίδραση. Τον πρώτο καιρό μετά την αλλαγή, αν μη τι άλλο…
Είναι, καθαρά, αντανακλαστικό θέμα. Η Ελλάδα, όταν πήγαμε απ’ τον Δανιήλ στον Ρέχαγκελ, «αντέδρασε» μαζεύοντας πέντε γκολ στο Ελσίνκι. Αλλά, και έτσι, αμέσως μετά πήγε κι έκανε εκείνο το 2-2 στο Ολντ Τράφορντ. Η αντίδραση, μα έτσι μα αλλιώς, κάπως θα βγει. Και οι Λετονοί, κι αυτοί θύματα ισοπαλίας στο Λίχτενσταϊν, άλλαξαν προπονητή. Στην πρώτη του Πάχαρς τώρα, ενός συμβόλου για το ποδόσφαιρό τους, νίκησαν. Τη Λιθουανία. Μια ωφέλιμη προειδοποίηση, ότι δεν έρχονται «παρατημένοι» για τον αγώνα στο Καραΐσκάκη…
Στην ελληνική ομάδα, μια ομάδα διαχρονικά εκπαιδευμένη και στο να προπορεύεται και στο να κυνηγάει, ό,τι και να της σούρουμε τώρα για το Λίχτενσταϊν, πάλι λιγότερο θα είναι απ’ αυτά που της έσουρε ο ίδιος ο προπονητής της! Ένα πράγμα, δεν μπορούν τα λόγια ν’ αλλάξουν. Ότι τα αντανακλαστικά οδήγησαν σ’ ένα β’ ημίχρονο, μα έντεκα με έντεκα, μα δέκα με έντεκα, μα δέκα με δέκα, αληθινό πατητήρι. Ένα ημίχρονο, εύκολα για 0-3, 0-4…
Ο προπονητής είδε στο κακό α’ ημίχρονο, μια ευκαιρία να κρατήσει την ομάδα τσιτωμένη, όχι χαλαρωμένη από ανακούφιση, καθώς έρχονται οι επισκέπτες απ’ τη Ρίγα. Βρήκε ό,τι πιο σκληρό στο πορτογαλικό λεξιλόγιο, όχι τόσο για να ξεθυμώσει, όσο για να προκαλέσει μία κατά τη γνώμη μου (όσο μπορώ να τον αντιλαμβάνομαι και να τον ερμηνεύω) «τεχνητή κρίση». Η υπόθεση ευρίσκεται στην τελική ευθεία της.
Στην τελική ευθεία, λάθη μπορεί να γίνουν. Είναι στο πρόγραμμα. Το να μπαίνεις, όμως, στην τελική ευθεία και να μη λειτουργείς (όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος απέναντι) «στα κόκκινα», αυτό, όχι, δεν νοείται να είναι στο πρόγραμμα. Γίνεται αυτοχειρία. Τόσον καιρό, το τελευταίο εξάμηνο, βιαζόμασταν για την κηδεία. Προεξοφλούσαμε την πρωτιά των Βόσνιων. Ας μη πηδήσουμε τώρα, μονομιάς, στην άλλη άκρη. Να προεξοφλήσουμε τον γάμο. Την πρωτιά της Ελλάδας.
Ας μείνουμε στο ότι θα ‘ναι θρίλερ, ως το νήμα. Και εμείς θα ‘χουμε τα ζόρια μας στο Φάληρο, και αυτοί στη Σλοβακία. Μου ξανάρχεται η τελική ευθεία προς το EURO 2012. Μετά το 2-0 επί της Κροατίας, πανηγυρίζαμε την…πρόκριση. Στο post-game του Mega τότε, είπα «να χαλάσω το κλίμα». Με την υπενθύμιση, ότι θέλαμε ακόμη ένα βαθμό για την πρόκριση. Στην έδρα της αδιάφορης, υποτίθεται, Γεωργίας. Τέσσερα βράδια μετά, η ιστορία είναι η γνωστή.
Τρέχαμε πίσω τους απ’ το πρώτο εικοσάλεπτο, κι αν δεν έβαζε (φτάνοντας κατά το 80’) το ξυρισμένο κρανίο του ένας Γεωργιανός αμυντικός ν’ αλλάξει την κατεύθυνση της μπάλας σε μια φωτοβολίδα του Φωτάκη απέξω, ακόμη θα τρέχαμε! Ετσι γράφονται στο τέλος, πολλές φορές, οι ιστορίες. Μιας επιτυχίας ή μιας αποτυχίας. Τα δεδομένα είναι για αλλού, όχι στο ποδόσφαιρο. Το τελευταίο μέτρο, η τελευταία δρασκελιά, ο τελευταίος πόντος, είναι πάντοτε ο πιο δύσκολος. Το κάζο της Γαλλίας, τέλη ’93. Ήθελαν τον ένα αυτό πόντο, τον τελευταίο, και είχαν δύο ματς στο Παρκ ντε Πρενς. Ισραήλ και Βουλγαρία. Τα ‘χασαν και τα δύο, το δεύτερο στο 90’. Έχασαν, έτσι, το Μουντιάλ στην Αμερική.
Το σκέφτομαι, για την περίπτωση που οι Βόσνιοι πάνε τον Οκτώβριο στο Βίλνιους με την «αδιάφορη» Λιθουανία, και θέλουν εκεί ένα βαθμό. Πολύ περισσότερο, τρεις βαθμούς. Θα ‘ναι το μακρύτερο «τελευταίο μέτρο» της ζωής τους…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
skaleadis