Η κρίση έχει χτυπήσει τους περισσότερους Ελληνες. Υπάρχει όμως ένα ευαίσθητο τμήμα της νεολαίας που το έχει στην κυριολεξία διαλύσει. Αναφέρομαι στους νέους επιστήμονες που δεν μπορούν να βρουν με τίποτα δουλειά.
Φανταστείτε παιδιά 25-30 χρόνων με 5 χρόνια σπουδές σε ΑΕΙ, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, ξένες γλώσσες κλπ. Έχουν κοστίσει στον οικογενειακό προυπολογισμό μια περιουσία. Και συνειδητοποιούν ότι η απόσβεση των χρημάτων και μια φυσιολογική ζωή με εργασία πάνω στο αντικείμενο που σπούδασαν είναι μη ρεαλιστικό ενδεχόμενο.
Το βλέπω στο δικό μου επάγγελμα. Οι νέοι μηχανικοί έχουν ελάχιστες πιθανότητες να προσληφθούν στον ιδιωτικό τομέα και καμιά στο δημόσιο. Να ανοίξουν δικό τους γραφείο, έχει πολύ λίγες πιθανότητες να τους δώσει κάποιο εισόδημα ενώ τα έξοδα θα τρέχουν. Στέλνουν βιογραφικά, δίνουν συνεντεύξεις, αλλά το θέμα κολλάει σε ένα ζήτημα κεφαλαιώδες, ότι θέλουν να πληρώνονται για την εργασία τους*. Σκούρα τα πράγματα. Τι διάολο θα κάνουν τα παιδιά; Και πόσοι μπορούν να βρουν δουλειά μεταναστεύοντας;
*Γενικά το θέμα με την πληρωμή των μηχανικών έχει καταντήσει ανέκδοτο. Ο πελάτης σε αντιμετωπίζει με τη λογική «δε φτάνει που σου έκανα την τιμή να σου δώσω τη δουλειά, θέλεις και χρήματα;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
skaleadis